La strangaŭtobuso – Unua parto

Dum la labortagoj, aŭtobuso min veturigas el mia hejmo ĝis mia laborejo kaj reen. Tiu aŭtobuso, kiun mi ĉiutage prenas, trairas la urbon frue matene sub la matenruĝa ĉielo. Ĝi alvenas bushaltejen ĉirkaŭ la sepa horo kaj kiam mi supreniras ĝin, mis distingas la vizaĝojn de la ĉiamaj kunvojaĝantoj. Ekzemple, la knabo, kiu aŭdas muzikon per grandegaj aŭdiloj aŭ la bela virino kun ruĝkolora hararo kaj tre helhaŭto; ŝi legas la saman libron ĉiufoje. Ankaŭ estas la maljuna viro kun sia nepino vestita de instrua uniformo kaj la maljunulino, kiu verŝajne aspektas tiel malvarma senzorge de la sezono, rigardante la propran spegulbildon en la vitrofenestro.

La vojaĝo kutime ne dŭaras multe. La urbo dum tiuj fruaj horoj estas malplena je homoj kaj aliaj veturiloj. Oni povus diri, ke la urbo ne estas tute vekiĝanta; siaj stratoj ankoraŭ dormetas kaj ili ŝajnas kvazaŭ siaj okuloj estus fermitaj. La suno apenaŭ disĵetas sian brileton sur la urbo fuĝigante la mincajn noktombrojn. Do, la tuta panoramo estas mirinda kaj kvieta. Kaj neniam eksterordinaraĵo okazas. Sed unufoje, kiam mi rimarkis la ĉeeston de la ĉapelita viro en la aŭtobuso, tiam strangaĵo ja okazis.

Legi plu →

Advertisements

Apo kontraŭ la “ĉiontujismo”

En la jena blogaĵo, mi skribos pri temo jam pli lerte konsiderita de Emanuelo Arbaro en lia blogo. La menciata tekstaĵo restas legebla ĉi tie. Bonvolu, legi ĝin kiam ajn.

En nia estanteco, la tuja komunikado inter aliuloj el la plejparto de la mondo eblas tiel facile kaj malmultekoste, ke ni ne eknotas la faciligojn havatajn de ni por interŝanĝi internacie ĉiajn informojn. Antaŭ nelonge, ekzemple, kiam oni estis celanta sendi leteron al homo, kiu estas ĉu proksima, ĉu malproksima, tiam oni nepre devis venki plurajn malhelpaĵojn por la plenumo de la korespondado. Sen menciante la koston de la poŝtservo, kiu ebligis la sendadon de leteroj tra la mondo, la distanco kaj la vetero aparte estis du malfaciligoj, kiujn ne regas la homa volo.

Legi plu →

Foiro de la Migradoj

Hieraŭan dimanĉon, mi vizitis la eventon nomatan “Foiro de la Migradoj” en la ĉefurbo de Urugvajo, Montevideo. La pritraktita temo de la foiro estis la multaj migradoj okazintaj en ĉi tiu lando en la pasintaj jaroj kaj tiuj okazantaj ankaŭ dum la nuna tempo. Tie en la foirejo estis starantaj vendejetoj, kiuj vendis al la partoprenantoj manĝaĵojn kaj trinkaĵojn proprajn el kelkaj landoj kiel Rusio, Germanujo, Italio, Venezuelo, Brazilio, Grekio, Turkio, ktp. Ankaŭ okazis tradiciodancoj el ties tiuj landoj kaj estis ludata muzikon per muzikiloj venintaj de la plej diversaj mondregionoj.

Legi plu →